Laparoskopia i niepłodność – wszystko, co trzeba wiedzieć o tym zabiegu

Laparoskopia: Krok 1

Zabieg przeprowadza się w pełnym znieczuleniu na stole operacyjnym, przypominającym fotel ginekologiczny. Jest on pochylony w ten sposób, że pacjentka znajduje się w tzw. pozycji Trendelenburga, czyli z głową ułożoną nieco niżej.

Laparoskopia: Krok 2

Operacja rozpoczyna się wykonaniem niewielkiego nacięcia w okolicy nadłonowej, przez które wprowadza się igłę (igła Veressa), a następnie podaje dwutlenek węgla celem wytworzenia odmy otrzewnowej. Gaz unosi powłoki brzuszne do góry oraz „rozpycha” jelita pozwalając na lepsze uwidocznienie narządów, stworzenie większego pola manewru wewnątrz jamy brzusznej znacznie ułatwiając manipulację narzędziami oraz umożliwiając lepszą obserwację wykonywanych wewnątrz czynności.

 Laparoskopia: Krok 3

Na koniec zabiegu, gaz ten wypuszczany jest przez specjalną kaniulę. Następnie przez niewielkie nacięcie w pępku wprowadza się laparoskop. Jest to metalowy przyrząd, wewnątrz którego znajduje się układ optyczny składający się z przekazującej obraz do monitora miniaturowej kamery, oraz źródła światła. Na monitorze uzyskuje się kolorowy obraz w znacznym powiększeniu. Za pomocą mikrokamery na monitorze lekarz ogląda narządy wewnętrzne, dokonując ich wizualnej oceny.

W przypadku laparoskopii operacyjnej wykonuje się dodatkowo dwa nacięcia po obu stronach brzucha, poprzez które wprowadza się odpowiednio dobrane dodatkowe mikronarzędzia służące do usuwania zmian chorobowych. Należą do nich między innymi przyrząd do elektrokoagulacji i skalpel harmoniczny.

Narzędzia stosowane w laparoskopii są długości ok. 20–30 cm, ale końcówka robocza jest niewielka, ma zaledwie 1 cm. To jedna z przyczyn, dla których zdarza się, chociaż bardzo rzadko, że lekarz musi usunąć mikronarzędzia i dokończyć operację metodą klasyczną. Dzieje się tak, gdy zmiana, którą należy usunąć, jest zbyt duża lub przewlekły stan zapalny uniemożliwia dotarcie tą metodą do wszystkich chorych miejsc.

Czasami, pod koniec zabiegu, do jamy brzusznej kroplowo wlewa się specjalny płyn zapobiegający powstawaniu zrostów. Ma to bardzo istotne znaczenie w przypadku wykonywania laparoskopii z powodu niepłodności.  Po zakończeniu operacji zszywa się nacięcia i przechodzi do wybudzania pacjentki ze znieczulenia. Zabieg laparoskopowy wymaga nie tylko specjalistycznego sprzętu i odpowiednio przygotowanej sali zabiegowej, ale przede wszystkim doświadczonego i wyszkolonego zespołu operacyjnego.

KIEDY DO DOMU

Jeśli mamy do czynienia z laparoskopią diagnostyczną, zazwyczaj już po kilku godzinach od zabiegu pacjentka zostaje uruchomiona i po około 12 godzinach obserwacji może udać się do domu.

Natomiast po wykonaniu zabiegu leczniczego, pacjentka zwykle pozostaje w szpitalu przez około dobę. Ma to związek z koniecznością obserwacji reakcji organizmu pacjentki na podane znieczulenie ogólne i wykluczenie ewentualnych powikłań.

Czy po zabiegu mogą wystąpić jakieś skutki uboczne?

Laparoskopia jest metodą bardzo mało inwazyjną, dlatego powikłania po niej pojawiają się bardzo rzadko (mniej niż 1%). W skrajnych przypadkach mogą wystąpić: uszkodzenia tkanek (spowodowane wprowadzeniem do wnętrza ciała urządzeń), odmy (ze względu na użycie dwutlenku węgla), krwawienia pooperacyjne, przepukliny brzuszne oraz kłopoty anestezjologiczne, związane z wykorzystaniem znieczulenia ogólnego. Są to jednak bardzo rzadkie przypadki.

Uszkodzenia narządów jamy brzusznej – najczęściej dotyczą chorych po przebytych operacjach w obrębie jamy brzusznej powodującymi powstanie zrostów, skutkujących przytwierdzenie narządów jamy brzusznej do przedniej ściany brzucha, nakłucie zwykle nie wymaga leczenia chirurgicznego.

Istnieją jednak subiektywne odczucia kobiet poddanych temu zabiegowi, które można uznać za wady, mogące nieznacznie wpłynąć na wydłużenie okresu powrotu do zdrowia po laparoskopii. Są to: bóle w okolicy nacięcia, bóle powłok brzusznych spowodowane wprowadzaniem do jam brzucha narzędzi, mikrouszkodzenia odczuwane jako dyskomfort, gorsze samopoczucie będące efektem podania znieczulenia.


Konsultacja medyczna: dr n. med. Anna Cygal, ginekolog-położnik z kliniki leczenia niepłodności InviMed w Katowicach.

invimed_logo_pl

 

 

POLECAMY TAKŻE:

Niepłodność genetyczna – jak się ją leczy

Wszystko, trzeba wiedzieć na temat PCOS

Niepłodność wtórna – przyczyny i leczenie

  • Strony:
  • 1
  • 2

Inni czytali również

Lekarz odpowiada na wasze pytania o jakość plemników, wodniaki i inseminację

Podczas długich i bezowocnych starań często możesz mieć wiele... więcej

Leczenie niepłodności – Austria

 Refundacja in vitro w Austrii oraz leczenie niepłodności regulowane są... więcej

15 pytań kobiet z grupy wsparcia do lekarzy z klinik niepłodności

Grupa wsparcia to miejsce, w którym można spotkać smutek, złość i... więcej

Oto co robi z ciałem kobiety endometrioza. Apel 27-latki niesie się w świat

Endometrioza – według szacunków cierpi na nią 10-20 procent kobiet oraz... więcej

Komentarze: 1

Niestety niepłodnośc w dzisiejszych czasach to głośny temat moja siostra ma też problemy z zajściem w ciąże już od 3 lat się starają i nic. Myślą o zabiegu laparoskopowym w orthos w Komorowicach. Mam nadzieje że to jej coś pomoże strasznie się denerwuje przed tym zabiegiem ale na szczęście ma dobrego lekarza.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *